Droom

Ik volg Dreamschool. Al jaren. Ik zou zo graag een vleugje Dreamschool op alle middelbare scholen van Nederland willen brengen. Nu heb ik de afgelopen dagen de serie ‘De Jeugdkliniek: als niets meer werkt' over de Yes We Can Clinics gekeken. En nu wil ik dus ook een vleugje Yes We Can op alle scholen brengen.

Waarom ik dat wil? Dat is eigenlijk heel simpel. Het lijkt wel of er, naast het dagelijks leven dat jongeren hebben op school, thuis, met hun vrienden en online, een soort parallelle wereld bestaat. Die wereld wordt zichtbaar gemaakt in programma’s als Dreamschool en De Jeugdkliniek. In die parallelle wereld zien we jongeren met wie het echt niet goed gaat of ging, werken aan zichzelf. Open zijn, praten over hun emoties, leren over het leven; ontdekken dat ze niet de enige zijn.

Ik vraag me dus serieus af waarom dit alleen in die wereld gebeurt. Alleen met jongeren met wie het echt slecht gaat. Moet iemand eerst rock bottom gaan voor hij of zij de kans krijgt zichzelf te leren kennen en te ontdekken dat hij er niet alleen voor staat? Ik wijs niet met een vinger, zoek niet naar een schuldige; ik vraag het me alleen af.

In de ‘gewone wereld’ van jongeren zien ze ideaalplaatjes op social media, gaat het op school vooral over vakken en prestaties en niet over hoe je je voelt. Moeten er prestaties worden geleverd, zijn ouders druk en niet altijd beschikbaar. En leeft er onder jongeren het idee dat dat allemaal reuze-eenvoudig is en dat als je dat niet lukt, je dus een lozer bent.

Ewout Genemans zegt in de docu: “Als ik iets heb geleerd, dan is het wel dat verbinding cruciaal is. En dat kinderen en jongeren moeten leren zich uit te spreken over hun gevoelens”. Waar leren ze dat? Van wie? Ik weet het echt niet.

De droom (en die droom deel ik met hem, al vind ik 20 jaar een verrekte lange tijd) van Jan Willem Poot, de oprichter van de Yes We Can Clinics is “dat deze kliniek hier over 20 jaar niet meer hoeft te zijn. Dat de heftigheid van de problematiek van de jongeren niet meer zover komt als dat we hier nu wekelijks zien binnenkomen… Ik zou het het allermooist vinden dat wat wij hier doen, dat jongeren een groep hebben waarin ze zich zo veilig voelen dat ze kunnen delen als ze zich niet lekker voelen, dat we dat integreren bij álle jongeren. Door op de lagere school al te starten met groepssessies. Hoe cool zou het zijn als je in groep 3/4/5 zit en dat je iedere dag een half uur of drie kwartier hebt waarin de kinderen gewoon kunnen vertellen. Dat ze leren om zich uit te spreken.”

Jan Willem heeft het over groepssessies, wij hebben het over levenslessen. De bedoeling is hetzelfde. Kinderen en jongeren leren over hun gevoelens praten, verbinden zich met elkaar, hebben een veilige plek om dingen te delen en ontdekken dat ze niet alleen zijn. 

En dan heft Jan Willem zijn kliniek op en ik H3Lab Onderwijs. Gewoon, omdat we niet meer nodig zijn…